Title: San-nin
Author : kitakaze
Pairing : Aya - Miki - Reina
Rating : PG-13
3 rd view :: Aya
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ฉันขาดเธอไม่ได้
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่อยากจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
ยิ่งต้องห่างกันความรู้สึกยิ่งพอกพูน
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
ความคิดถึงมันเอ่อล้นจนหยุดไม่อยู่
--ตรู๊ด—
ใบหน้ายามหลับที่ไม่มีใครเคยเห็น
คำอรุณสวัสดิ์ที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
รอยยิ้มที่มอบให้ชั้นเท่านั้น
...โหยหาเหลือเกิน...
--ตรู๊ด----ตรู๊ด--
แววตาที่งดงาม
รอยยิ้มที่สดใส
อยากอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้นอีกครั้ง...
--ตรู๊ด----ตรู๊ด----ตรู๊ด--
หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวดตามเสียงสัญญาณแห่งการรอคอยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
อยากได้ยินเสียง
อยากเห็นหน้า
อยากพูดคุย
อยากจับมือนั้นเอาไว้
คิดถึงไออุ่นของเธอเหลือเกิน....
มิกิตัน...
"....คะ"
"อ๊ะ! มิกิตันอรุณสวัสดิ์จ๊า~~~!"
เสียงที่แสนคิดถึง...ดีใจจังเลยแค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาแล้ว
"อืม... อายะจังมีอะไรหรอ...เช้าขนาดนี้..."
"อ๋า นอนอยู่หรอ ขอโทษๆ"
"เปล่าๆ...แล้ว...มีอะไรหรอ..."
"อ่อ..ใช่ๆๆ วันนี้ตั๊นว่างป่าวอ่า~"
"อืม...ถ้าตอนเย็นๆล่ะก็นะ..."
"เย้! ดีจัง งั้นมาเจอกันหน่อยนะ"
"เอ๋!?..."
อยากเจอ...คิดถึงจนทนไม่ไหว...ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนมานานแค่ไหนแล้วนะ ยิ่งได้ยินเสียงก็ยิ่งโหยหา...
ตั๊น...ชั้นน่ะ...
น้ำตา...มันทำท่าจะไหล
"....นะๆๆ ไปกินเนื้อย่างที่ตั๊นชอบก็ได้"
ฉันรีบทำเสียงสดใสก่อนความรู้สีกที่เอ่อล้นนี้จะทำให้มันสั่นไหว
"อะ...อืม..."
"งั้นซักหกโมงเจอกันนะ~ ที่ร้านเดิม"
"อือ"
รู้สึกเหมือนดวงตามันร้อนผ่าว...น้ำใสๆเริ่มหลั่งไหลออกมา...
"ตั๊น...ชั้นคิดถึงตั๊นนะ..."
-- ปี๊บ --
เพราะไม่อยากให้ตั๊นต้องเป็นห่วง เลยรีบกดวางก่อนเสียงสะอื้นของตัวเองจะเล็ดลอดออกไป...
ทำไมเธอถึงได้อ่อนแอขนาดนี้นะ...อายะ...
อดทนอีกแค่นิดเดียว.... พอบ่ายเสร็จงาน เย็นก็จะได้เจอตั๊นแล้ว... คราวนี้แหละจะอยู่ด้วยกันให้เต็มที่ให้ได้...
คิดถึงจังเลย...มิกิตัน...
"อายะจังวันนี้ทำได้ดีมากเลยนะเทคเดียวผ่านตลอดเลย"
"ไม่หรอกค่ะ...ขอตัวก่อนนะคะ"
รีบปลีกตัวมายังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยทันที... ไม่อยากทำให้ตั๊นรออีกแล้ว...คราวนี้แหละชั้นจะเป็นฝ่ายไปรอก่อนมั่งล่ะ
เหลือบมองไปยังนาฬิกาที่ข้างฝา...เพิ่งจะ 14.30 เอง...ดีจังเลิกเร็วกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะแน่ะ คว้ากระเป๋าที่อยู่ข้างกายแล้วเปิดประตูเดินออกไปด้วยความสดใส
แค่คิดว่าจะได้เจอตั๊นแล้วถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
"อายะจังๆ แย่แล้วล่ะ~!"
เสียงผู้จัดการเรียกชั้นอย่างร้อนรนดังมาจากทางด้านหลัง
"คะ!?"
"เทปที่ถ่ายทำไปแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมาน่ะ ต้องถ่ายใหม่หมดเลย"
"อะไรกัน!!"
ไม่นะ....ไม่จริงนะ....นี่ก็ถ่ายกันมาตั้งแต่เช้ากว่าจะเสร็จ...ถ้าเป็นแบบนี้....
ไม่นะไม่ยอมหรอก!!!
"คือเดี๋ยวอายะมีธุระน่ะค่ะ ขอถ่ายช็อตของอายะทั้งหมดก่อนได้มั้ยคะ!!"
"ได้ งั้นเดี๋ยวชั้นจะไปคุยกับผู้กำกับให้นะ อายะจังรีบไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ!"
ถ้าแค่ช็อตทั้งหมดของชั้นรวดเดียวล่ะก็...จะต้องทันแน่
ชั้นไม่ยอมหรอกยังไงวันนี้ก็จะไม่ยอมให้ตั๊นรอเด็ดขาด
"คัต! ดีมากครับมัตสึอุระซัง"
"ค่ะ~~ ขอบคุณค่ะ ขอช็อตต่อไปเลยนะคะ"
ซีนแล้วซีนเล่าผ่านไปแต่ก็ยังไม่จบซักที...นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ รู้สึกเหมือนร่างกายเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
"อายะจังสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ...พักซักนิดเถอะ......หรือถ้าไม่ไหวยังไงชั้นขอให้เค้าเลื่อนการถ่ายก็ได้นะ...."
"ไม่เป็นไรค่ะ... ได้ยินว่ารายการนี้โดนบีบให้ต้องถ่ายให้จบในวันนี้ไม่ใช่หรอคะ......"
สีหน้าของผู้จัดการดูหนักใจมาก...ชั้นก็เลยพยายามเหยียดยิ้มให้ดูสดใสเข้าไว้
"อายะจัง...งั้นพักซักนิดเถอะ..."
"....ไม่ค่ะ....นี่กี่โมงแล้วคะเนี่ย..."
"ตอนนี้หรอห้า......."
จู่ๆภาพข้างหน้าก็เบลออย่างกะทันหัน และวินาทีต่อมาก็รู้สีกเหมือนทั้งร่างชนเข้ากับกำแพงอะไรบางอย่าง...
เอ๋!?...พื้นงั้นหรอ??....ทำไม........?
ได้ยินเสียงของผู้จัดการและใครหลายๆคนดังเข้ามาอย่างเลือนลางก่อนที่เปลือกตาอันหนักอึ้งจะปิดลงจนเหลือแต่ความมืดมิด
สิ่งที่ลืมตาขึ้นมาเห็น....ก็คือหลอดไฟและเพดานสีขาวของห้องแต่งตัว....
"อ๊ะ! อายะจัง ตื่นแล้วหรอ รู้สึกเป็นไงมั้ง ไหวมั้ย"
"...?? นี่ชั้น......."
วูบไปงั้นหรอ...
"ตอนแรกก็จะพาไปโรงพยาบาลอยู่หรอก แต่อายะจังดิ้นไปดิ้นมาเพ้อไม่ยอมท่าเดียวน่ะสิ"
สายตาที่กวาดไปยังผนังห้องไปสะดุดอยู่ที่เข็มนาฬิกาเรือนเดิม....นั่น....สองทุ่ม!? ....ไม่จริงน่า...............
"เดี๋ยวชั้นจะไปเอาน้ำมาให้นะ"
ชั้นล้มตัวลงไปยังโซฟายาวอีกครั้งพร้อมเสียงปิดประตูห้องของผู้จัดการ
....ไม่จริงนะ...เรื่องแบบนี้.............ทำไมกัน.....บ้าที่สุดเลย.....
รู้สึกเหมือนขอบตาเริ่มจะร้อนๆขึ้นมาแล้ว....
ชั้นยื่นมือไปควานหามือถือในกระเป๋าโดยไม่มอง
ป่านนี้แล้วมิกิตันคง...
...
--ตรู๊ด--
"ฮัลโหล! อายะจัง!"
"ฮัลโหล ตั๊น..ขอโทษนะ...รอ...อยู่รึเปล่า..."
เสียงของตั๊นฟังดูร้อนรนมาก... ชั้นเลยพยายามกรอกเสียงลงไปให้ดูสดชื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อืม ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก มิกิรอได้"
"ขอโทษนะ...ชั้นไปไม่ได้แล้วล่ะ..."
"เห๊ะ....อีกแล้วหรอ....ครั้งที่แล้วก็....."
"ขอโทษจริงๆนะ..."
-ปิ๊บ--
ชั้นรีบกดวางก่อนเสียงสะอื้นของตัวเองจะเล็ดลอดออกไป...อีกครั้ง...
อีกแล้ว...
รักษาสัญญาไม่ได้อีกแล้ว... ครั้งแล้วครั้งเล่า...ที่ต้องปล่อยให้มิกิตันรอ...ที่ต้องผิดสัญญา... ทั้งที่คราวนี้ชั้นเป็นคนชวนแท้ๆ...
ขอโทษนะมิกิตัน...
ขอโทษนะ ขอโทษนะ ขอโทษนะ
คงจะโกรธชั้นสินะ...คงจะผิดหวังสินะ.... ชั้นเองก็ไม่ได้อยากจะให้มันเป็นแบบนี้....ขอโทษนะ....
...ไม่มีอะไรจะแก้ตัว...คนที่ผิดก็คือชั้นที่รักษาสัญญาไม่ได้...
แต่ว่า...อย่าเกลียดชั้นเลยนะ... จะโกรธแค่ไหนก็ได้...จะดุจะว่าทำโทษยังไงก็ยอม...แต่อย่าเกลียดชั้นเลยนะ... ถ้าต้องถูกเธอเกลียดละก็ชั้นคงทนไม่ได้แน่ๆ...
ถ้าจะไม่ได้อยู่เคียงข้างตั๊นอีกแล้วล่ะก็...ชั้นคง....
"ร้านปิดซะแล้วหรอเนี่ย...."
....ท้องฟ้าไร้ดาวสีดำสนิท อากาศหนาวเย็นยะเยือกบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจ...
ในที่สุดก็ปิดกล้องจนได้...แต่ไม่รู้สึกดีใจเลยซักนิด... ถึงจะเหนื่อยแสนเหนื่อย...แต่สองขาก็พามายังที่ซึ่งนัดกันไว้... รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้เธอคนนั้นคงจะไม่ได้รออยู่อีกแล้ว...แต่ถึงอย่างนั้น....
"...ตั๊น..."
ชื่อของเธอคนนั้นหลุดลอยออกมาและสลายหายไปกลางความมืดมิด
...อยากเจอ...
...ทำไมอยู่ๆหัวใจถึงได้รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาขนาดนี้นะ...
...สังหรณ์ใจแปลกๆ...รู้สึกเหมือนไม่ว่ายังไงก็ต้องไปพบให้ได้...
สองขาออกเดินอีกครั้งไปยังสถานีรถไฟ...
ขณะที่กำลังใจลอยเดินไปก็ได้ยินเหมือนเสียงหัวเราะของหญิงสาว....หนี่งในนั้นเป็นเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย...
หันไปมองตามทิศของเสียงนั่น...สิ่งที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้านั้นคือ...
"มิกิตัน!?"
หญิงสาวที่ท่าทางคล้ายมิกิตันอย่างมากอยู่กับเด็กสาวคนหนึ่งท่าทางสนิทสนม และจากนั้นไม่นานบรรยากาศของทั้งสองก็เริ่มเปลี่ยนไป...
สายตาชั้นไม่อาจละออกจากคนคู่นั้นไปได้เลย...
...ไม่จริงนั่นไม่ใช่....นั่นต้องไม่ใช่....
ใบหน้าของคนทั้งคู่เข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ
ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!!
ชั้นสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกมาจากที่นั่นทันที
...ไม่จริง...นั่น...ไม่ใช่...นั่นต้องไม่ใช่มิกิตันแน่... แค่จำคนผิดเท่านั้นแหละๆ ใจเย็นๆหน่อยสิ
รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆที่ไหลลงมาอาบแก้ม สองขาที่เดินหลบออกมานั้นกลายเป็นวิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
ชั้นหยุดยืนแหงนหน้าขึ้นฟ้าหอบหายใจ ปลดปล่อยลมหายใจอันหนักหน่วงสีขาวออกไปเรื่อยๆ
หัวใจสั่นระรัวเต้นไม่เป็นจังหวะ
...นั่นไม่ใช่มิกิตันซักหน่อยจะร้องไปทำไมล่ะยัยบ้า...ท่าจะเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ...
...ใช่แล้วล่ะไปหามิกิตันที่บ้านดีกว่า...ป่านนี้มิกิตันต้องอยู่ที่บ้านแน่ๆเลย...
สองขามุ่งไปอีกครั้งยังเป้าหมายเดิม ไม่ว่าจะทำยังไงภาพที่เห็นก็ไม่ยอมหลุดไปจากใจ.. แต่ถ้าได้เจอมิกิตันล่ะก็ต้องลืมได้แน่ๆ...
...มิกิตัน...
.
...
......
ไฟห้องมืดสนิท....ไร้วี่แววของผู้คน...
...ไม่อยู่...ไม่สิ...นอนแล้วมั้ง...
ชั้นกดออดไปหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... กดไปจนนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบรับ
สองขาที่ก้าวเดินมาตลอดนั้นตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ชั้นทรุดตัวลงที่หน้าห้องของตั๊น...หยดน้ำตาร่วงลงสู่พื้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ...
สิ่งที่พยายามอดกลั้นมาตลอดตอนนี้พังทลายลง ชั้นปล่อยโฮออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
"...มิกิ...ตั...น..."
ชื่อของเธอปนมากับเสียงสะอื้นและกลืนหายไปกับความมืด
ทั้งที่เสียงเรียกนี้ไม่มีทางส่งถึง....แต่ชั้นก็ยังพร่ำเรียกต่อไป... เพราะนั่นคือสิ่งเดียว....ที่ชั้นทำได้....
"....มิกิตัน...."
--ตุบ ตุบ ตุบ...--
ชั้นเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงฝีเท้าที่ได้ยิน... เธอคนนั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทีเหม่อลอย
"...ตั๊น"
"อายะจัง!!!?"
มิกิตันสะดุ้งเฮือกก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองชั้นด้วยแววตาตกตะลึง
คิดถึงเหลือเกิน...
เส้นผมสีน้ำตาลแดงนั้น ดวงตาคู่นั้น มือคู่นั้น ริมฝีปากนั้น.... อ้อมกอดนั้..........ที่โหยหามาโดยตลอดตอนนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว
แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้นะ...
"กลับมาแล้วหรอ รอตั้งนานแน่ะ~ แหะแหะแหะ"
"รอ? รออยู่ตรงนี้ทั้งที่อากาศแบบนี้น่ะหรอ!? เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกอายะจัง!!"
มิกิตันยืนมือมาอังที่หน้าผากชั้นเบาๆ
อุ่นจัง...เอื้อมไปกุมมือนั้นเอาไว้...
"มือเย็นเฉียบเลยอายะจัง หนาวมากมั้ย" มิกิตันกุมมือชั้นเอาไว้พร้อมถามด้วยเสียงที่เป็นห่วง
...คิดถึงเหลือเกินโทนเสียงนี้..มือคู่นี้
ชั้นโถมตัวเข้าไปกอดมิกิตันเอาไว้
"อะ อายะจัง!!?"
ตั๊นตกใจจนยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก... ชั้นเลยใช้จังหวะนี้ซุกไซร้เข้าหาความอบอุ่นของอ้อมกอดนั้นยิ่งขึ้น... แต่ปฏิกิริยาที่มีนั้นผิดจากทุกที...ตั๊นยังคงยืนนิ่ง...
"มิกิตัน...?"
ชั้นลืมตาเงยหน้าขึ้นมอง แววตาที่เคยสดใสนั้นเวลานี้กลับดูเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด...ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ...
...ไม่นะ...อย่าทำหน้าแบบนี้สิ...
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่ว่าจะเป็นยังไง...ไม่ว่าความรู้สึกของเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่...แต่ชั้นก็ยังอยากจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอนะ อย่าตีตัวไปจากชั้นนะ...อย่านะ...ชั้นยังไม่อยากให้มันจบลง...
...อย่าไปในที่ๆชั้นเอื้อมไม่ถึงเลยนะ....
...อยากจะฉุดรั้งเอาไว้...ชั้นค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปยังริมฝีปากได้รูปนั่น
....ริมฝีปากที่เคยอบอุ่นตอนนี้กลับเย็นเฉียบ...
มิกิตันดันตัวชั้นออกอย่างรวดเร็ว...
"มิกิตัน!?"
"...พอเถอะนะอายะจัง...."
มิกิตันพูดด้วยเสียงแหบพร่าจวนจะร้องไห้ และหันหน้าไปไขกุญแจประตูห้องอย่างรวดเร็ว...
"มิกิน่ะ...คงจะไล่ตามอายะจังไม่ไหวอีกแล้ว...."
มิกิตันพูดแล้วตั้งท่าจะเดินเข้าไป เมื่อเห็นแบบนั้นชั้นก็เลยคว้าต้นแขนนั้นเอาไว้
"...."
...ไม่นะ...
...พูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ออกมากลับมีเพียงน้ำตาเท่านั้น ชั้นทำได้แค่เกาะกุมแขนนั้นไว้และส่ายหน้าไปมาด้วยแววตาวิงวอน
"...ขอโทษนะอายะจัง...มิกิขอคืนความเป็นอิสระให้นะ......"
มิกิตันแกะมือชั้นออกอย่างแผ่วเบา...
...ไม่นะ ไม่เอานะ ความเป็นอิสระอะไรกันชั้นไม่ต้องการหรอก สิ่งที่ชั้นต้องการก็มีเพียงมิกิตันเท่านั้นนะ!
"บ๊ายบาย..."
มิกิตันพูดด้วยน้ำเสียงแตกพร่าพร้อมยิ้มให้ชั้นก่อนที่จะเดินเข้าไป
-- แกร๊ก --
ประตูบานนั้นปิดลงต่อหน้า...ราวกับทั้งโลกจะแตกสลาย
"มิกิตัน!!"
ชั้นร้องเรียกมิกิตันแล้วตั้งต้นทุบประตูราวกับคนบ้า
"ไม่เอานะ ชั้นไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้!!"
รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆกระแทกกระตูเบาๆจากอีกฟาก....ตั๊นงั้นหรอ... เกลียดประตูที่ขวางกั้นนี่...เปิดสิ...เปิดออกสิ...เอามิกิตันคืนมานะ!!!
"ตั๊นได้ยินชั้นมั๊ย ชั้นขอโทษ!!!"
จะให้ทำอะไรก็ยอม....อยากกลับไปยืนเคียงข้างเธอ....อยากอยู่ในอ้อมกอดนั่นอีกครั้ง
"จะโกรธจะโมโหจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ไม่เอาแบบนี้นะ มิกิตัน!!!"
ชั้นร้องตะโกนจนหมดเสียง...หมดแรง...ทรุดตัวคุกเข่าหอบหายใจอยู่กับพื้นหน้าประตูห้องนั้น มือที่เย็นเฉียบนั้นแดงก่ำสั่นระริก ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด....ได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากอีกฟากของประตู...
มิกิตันที่เคยเข้มแข็งคนนั้นตอนนี้ร้องไห้...
ชั้นทำร้ายคนๆนั้นมากถึงขนาดนี้...
อย่าร้องไห้นะได้โปรด...ยิ่งเธอเศร้าเสียใจ....หัวใจนี้มันก็ยิ่งเจ็บปวด....
"ตั๊นได้ยินชั้นใช่มั้ย..."
ชั้นปาดน้ำตาแล้วพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่สงบลง
"ชั้นขอโทษที่ทำให้ตั๊นเป็นฝ่ายรอมาตลอดนะ คราวนี้แหละชั้นจะเป็นฝ่ายรอตั๊นเอง..."
ชั้นรู้สึกเหมือนมิกิตันก็ทรุดลงกับพื้นแบบเดียวกับชั้นเช่นกัน จึงได้ทาบมือทั้งสองลงไปบนประตูตรงที่คิดว่ามีเธออยู่ แล้วจึงพูดต่อไป
"ชั้นจะหยุดพักร้อนนะ...สองอาทิตย์น่ะตั้งแต่พรุ่งนี้"
ชั้นนาบมือไปกับประตูอย่างแน่นราวกับจะทะลุไปหามิกิตันยังอีกฟากได้
"ยังจำได้มั้ย...ที่ฮอกไกโด...ที่บ้านเกิดของมิกิตัน....ที่ๆมิกิตันพาชั้นไปเที่ยว... บ้านตากอากาศบนทุ่งหิมะสีขาวนั่น...ชั้นจะรอที่นั่นนะ...จะรอ........รอจนกว่าตั๊นจะมา...คราวนี้แหละชั้นจะเป็นฝ่ายรอบ้าง..."
อยากให้วันคืนที่เคยมีความสุขหวนกลับมาอีกครั้ง
อยากลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเธออยู่เคียงข้าง
อยากเห็นรอยยิ้มที่สดใสนั่น
อยากอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
ทำไมชั้นถึงได้เป็นคนโลภอย่างนี้นะ
".....ชั้นรักตั๊นนะ...รักที่สุด...."
สัญญาที่ไม่อาจรักษาไว้ได้...คราวนี้แหละชั้นจะทำให้มันเป็นจริงเอง.... เพราะฉะนั้นได้โปรดเถอะนะ...หันมายิ้มให้ชั้น....ให้ชั้นได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดนั่นอีกครั้ง
..
...ให้ได้อยู่เคียงข้างเธอตลอดไป...
TBC.
บทนำของซีรี่ย์เรื่องใหม่