MorningMelody

Title: San-nin
Author : kitakaze
Pairing : Aya - Miki - Reina
Rating : PG-13 

Note : เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกๆ ที่แต่งค่ะ (เรื่องที่ 1.5 เพราะขณะที่เขียนเรื่องนี้จนจบนั้น เรื่องแีรกจริงๆ ยังไม่จบด้วยซ้ำ) การใช้ภาษากับการบรรยายยังป่วงๆ อยู่ แม้จะน่าอับอาย แต่ก็ตัดสินใจไว้ว่าจะคงรูปแบบเดิมเอาไว้ เป็นมรดกทางวัฒนธรรม XP

 

 

 

 

                                                                                
 
          แผ่นหลังที่งดงาม...

          จนถึงตอนนี้เรนะก็ทำได้แค่เฝ้ามองแผ่นหลังนั่นเท่านั้น ไม่ว่าพยายามซักเท่าไหร่ก็ก้าวไปยืนเคียงข้างไม่ได้ซักที
           แต่ถึงอย่างนั้น... เรนะ...ก็มีความสุข...
           เพียงแค่ได้เฝ้ามองแผ่นหลังนั้นหัวใจนี้ก็รู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาแล้ว


          ความรู้สึกนี้...เรียกว่าอะไรกันนะ...

          ชื่นชม...หรือว่า......หลงใหล.........

 

 

          แสงยามเย็นส่องกระทบผู้เป็นเจ้าของแผ่นหลังอันงดงาม แผ่นหลังนั้นเคลื่อนไหวเข้ากับจังหวะเพลงได้อย่างเหลือเชื่อ


          "อ๊ะ ทานะกะจัง จังหวะนั้นยังผิดอยู่นะ"

          "อ่ะ!? ค่ะ!!"


          ทุกคนกลับกันไปหมดแล้วเหลือแต่เรนะกับเค้า...เพียงแค่สองคนเท่านั้น.... และแม้จะเป็นตอนนี้ แต่เรนะก็ยังรู้สึงเหมือนยืนอยู่เบื้องหลังของเค้า


          ใบหน้าของฟูจิโมโตะซังที่ฉายอยู่บนกระจกนั้นเหลือบมองไปยังนาฬิกาซึ่งติดไว้บนกำแพง


          "อืม...ทานากะจัง มิกิต้องไปแล้วล่ะ" ฟูจิโมโตะซังหยุดยืนแล้วหันมาหาเรนะ

          "ค่ะ....ขอบคุณนะคะที่อยู่ซ้อมเป็นเพื่อน"


          ทำไมเวลามันช่างผ่านไปเร็วอย่างนี้นะ...


          "แล้วจะกลับรึยังหรอ ?"

          "ค่ะ...คิดว่า..."

          "อืม...งั้นไปกินเนื้อย่างด้วยกันมั้ย...."

          " ...(( ! ! ! )) "

          ห๊ะ!!? จริงอ่ะ!!! ฟูจิโมโตะซังชวนหรอเนี่ยดีใจจังเลยๆๆ


          "...พอดีนัดกับอายะจังเอาไว้น่ะ"

          "......"

          ...

          "...ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่ค่อยได้เจอกันไม่ใช่หรอคะ...." ...รอยยิ้มของเรนะตอนนี้มันเป็นแบบไหนกันนะ

          "แหม่!! รู้ดีจริงนะ เด็กคนนี้ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" ฟูจิโมโตะซังหัวเราะแล้วก็เดินเข้ามาขยี้หัวเรนะ


          "งั้นไปก่อนนะ ทานากะจัง"

          "ค่ะ.......แต่ว่านะ...เมื่อไหร่จะเลิกเรียกว่า ' ทานากะจัง ' ซะทีล่ะคะฟูจิโมโตะซัง"

          "งั้นเมื่อไหร่ทานะกะจังจะเลิกเรียกมิกิว่า ' ฟูจิโมโตะซัง ' ซะทีล่ะ"


          เส้นผมสีน้ำตาลแดงสะท้อนแสงอาทิตย์จนส่องประกาย... เช่นเดียวกับรอยยิ้มนั้น...

          ฟูจิโมโตะซังน่ะปกติถ้าทำหน้าเฉยๆล่ะก็จะดูน่ากลัวมากๆเลย แต่พอเวลายิ้มกลับดูเหมือนเป็นคนละคน ยิ่งถ้าอยู่กับมัตสึอุระซังแล้ว รอยยิ้มนั้นก็ยิ่งดูสดใสเป็นเท่าตัว

          เวลาพวกเค้าอยู่ด้วยกันนั้นมองดูแล้วราวกับเป็นภาพวาดที่งดงาม...

          เอ...เปรียบแบบนี้จะดูเว่อร์ไปรึเปล่านะ แต่ก็รู้สึกแบบนี้จริงๆนี่นา
          แต่ว่านะ...เวลาที่เรนะมองภาพนั้นแล้วหัวใจมันก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา...

          ...มันเจ็บจี๊ดจนมองต่อไม่ไหว…

          ทั้งที่เรนะชอบฟูจิโมโตะซังเวลาอยู่กับมัตสึอุระซังแท้ๆ...พิลึกจังเนอะ





          เรนะเดินทอดน่องไปเรื่อยๆตามถนนปลอดผู้คน


          -- โครก~~~ --

          กลิ่นเนื้อย่างจากร้านตรงหน้านั้นมันกระตุ้นต่อมหิวได้อย่างไม่น่าเชื่อ

          แวะซักหน่อยดีกว่าเรา

          -- แอ๊ด –


          อืมม หอมจังเลยย

          ...

          เอ๊ะ...นั่น...

          ..............ฟูจิโมโตะซังนี่.....

          ทำไมนั่งคนเดียวล่ะ...แล้วมัตสึอุระซังล่ะ....

          แล้วทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ!


          เรนะเผลอตัวจ้องฟูจิโมโตะซังอย่างไม่วางตา... แล้วทันใดนั้นสายตาของเราสองคนก็ประสานกัน...

 



          "เอ้า ทานากะจัง เนื้อชิ้นนี้สุกแล้วนะ"

          "ขอบคุณค่ะ"


          หลังจากประโยคนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก...การกินนั้นเป็นไปอย่างเงียบเชียบ
          มันเงียบจนเครียด....จนกินไม่รู้รสชาตเลย...

          ..ในที่สุดเรนะก็ทนไม่ได้


          "เอ่อ...แล้วมัตสึ..."

          "อายะจังน่ะ..."

          เรนะยังพูดไม่จบประโยคฟูจิโมโตะซังก็พูดแทรกขึ้นมา


          "..."

          "..."


          "...อายะจังน่ะ..."

          ในที่สุดฟูจิโมโตะซังก็พูดออกมาอีกครั้ง...


          "อายะจังน่ะ...จู่ๆก็โทรมาบอกว่ามาไม่ได้..."

          "..."

          "...อีกแล้วสินะ...ทั้งที่ไม่ค่อยได้เจอแท้ๆ..."

          "..ฟูจิโมโตะซัง......"

          "ช่างเถอะๆ ทานากะจังอยากกินอะไรสั่งเลยนะเดี๋ยวมิกิเลี้ยงเอง ฮี่ฮี่"

          "...ค่ะ!"


          ฟูจิโมโตะซัง...

          ...รอยยิ้มแบบนั้นน่ะ....มันฝืนชัดๆเลยนะคะ....

          แต่ถึงอย่างงั้น...เรนะก็ทำเป็นไม่สังเกตถึง...
          ก็ฟูจิโมโตะซังน่ะ...คงไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเองสินะ




          พอรู้สึกตัวอีกทีรอบข้างก็มืดสนิทไปหมดแล้ว...

          ทำไมกันนะ...เวลาที่อยู่กับฟูจิโมโตะซังเวลาถึงผ่านไปเร็วอย่างนี้....

 


          แสงจันทร์ที่ส่องออกมาปนกับความมืดยามค่ำคืนจนดูเหมือนกลายเป็นสีฟ้า ช่วยขับดันความหนาวของอากาศให้เย็นจับใจยิ่งขึ้น


          "เฮ่อ~~ อิ่มจังเลยๆ" ฟูจิโมโตะซังยืดสองแขนขึ้นฟ้าแล้วร้องออกมา

          "....ไม่อิ่มก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ...เล่นฟาดไปซะขนาดนั้น..." เรนะตั้งใจพึมพำออกมาให้ได้ยิน

          "ห๊า ว่าไงน๊ะ ยัยเด็กนี่วอนซะแล้ว" ฟูจิโมโตะซังยิ้มแล้วเงื้อมือขึ้น

          "ก็ความจริงนี่ ฮี่ฮี่ แบร่ๆๆ" เรนะพุ่งตัวไปด้านหน้าหลบอ้อมแขนของฟูจิโมโตะซัง

          "ทานาก่า!"

          "ฮะฮะฮะ"

 


          พวกเราสองคนหัวเราะกันวิ่งไล่จับกันเหมือนเด็กๆ

          ในที่สุดฟูจิโมโตะซังก็จับตัวเรนะไว้ได้


          เรนะหลังพิงกำแพงตึกที่อยู่แถวๆนั้น มีสองแขนของฟูจิโมโตะซังยันกำแพงปิดทางหนีไว้ เราสองคนหอบหายใจ ไอสีขาวถูกปล่อยออกมาอย่างไม่ขาดสาย

          แววตาของฟูจิโมโตะซังสะท้อนกับแสงจันทร์เป็นประกายดูงดงาม


          "...ฟูจิ...โมโตะซัง...."

          "...ทานากะจัง..."

          รู้สึก...บรรยากาศมันแปลกๆ....


          ใบหน้าของฟูจิโมโตะซังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...
          เรนะหลับตาลง...ไม่ใช่เพราะกลัว...แต่รู้สึกเหมือนมันต้องเป็นแบบนั้น...

          แต่ว่า....


          ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

 


          "....ยะจัง"

          " ? " เรนะลืมตาขึ้นเมื่อเหมือนจะได้ยินเสียงของฟูจิโมโตะซัง


          ฟูจิโมโตะซังมองไปด้านข้างเหมือนมองไปที่ไหน...ไกลออกไป...

          เรนะหันไปตามทิศนั้นแต่ก็ไม่เห็นอะไร และในจังหวะที่เรนะกำลังเหม่ออยู่นั้นฟูจิโมโตะซังก็เอากำปั้นสองข้างมาขยี้หัวเรนะเหมือนกับชินจัง


          "...โอ๊ยๆๆๆๆ...ฟูจิโมโตะซังอ่า"

          "ฮี่ฮี่ฮี่ จับได้แล้ว~~"

          "โธ่~~~"

          "เอ้า กลับเถอะๆ เดี๋ยวมิกิไปส่งที่สถานีนะ"

          "ค่า"

 


          ฟูจิโมโตะซังจูงมือเรนะเดินไปเรื่อยๆ

          ...อยากให้ถนนเส้นนี้ทอดยาวต่อไปเรื่อยๆจังเลย...

          ...ไม่อยากปล่อยมือนี้ไป





          สถานีรถไฟเงียบสงบจนแทบจะปราศจากผู้คน นี่มันกี่โมงกันเนี่ยคนถึงได้น้อยอย่างนี้
          ...แต่ช่างมันเถอะ...

 


          "เดี๋ยวมิกิจะรอเป็นเพื่อนจนกว่ารถไฟจะมานะ"

          "ค่ะ"

          เราสองคนนั่งรอลงที่ม้านั่งซึ่งเย็นเฉียบแถวๆนั้น


          "เฮ่อ....เหนื่อยจังเลย...."

          "ก็เล่นวิ่งซะขนาดนั้นนิ หึหึหึ"

          "ก็ฟูจิโมโตะซังน่ากลัวนิ...นึกว่าจะโดนฆ่าหมกซ่องตึกแล้วซะอีก"

          "ว่าไงน๊า!!"

 


          "อุ๊บ ฮะฮะฮะ"

          "ฮ่าฮ่าฮ่า"

 


          ชานชลาที่เงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเราสองคน...

          ...รู้สึกดีจังแฮะแบบนี้....


          "ฮ้าว~~ว"

          "ง่วงหรอทานากะจัง

          "นิดหน่อยอ่ะค่ะ" เรนะพูดพลางยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาที่เล็ดออกมา

          "จะหลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวมิกิปลุกเอง"

          "มะ มะ มะ ไม่เป็นไรค่ะ!!”

          "เถอะน่า!" ฟูจิโมโตะซังยืดแขนออกมาโอบไหล่ แล้วดึงเรนะไปซบกับบ่าตัวเอง

          "หวะ หวา~~"

 

          เรนะซบอยู่กับบ่าของฟูจิโมโตะซัง...สภาพแบบนี้น่ะ...

          จะไปหลับลงได้ไงเล่า!!!

 


          กลิ่นโคโลนจ์ที่น่าจะถูกกลิ่นเนื้อย่างกลบไปแล้วนั้น ตอนนี้มันกลับโชยความหอมอ่อนๆนั้นออกมา

          ...หัวใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ...

          แต่ว่า... ไออุ่นที่ถ่ายทอดออกมานั้น... เหมือนจะห่อหุ้มไปถึงข้างใน...
          อยากจะอยู่แบบนี้ต่ออีกนิด...ก็เลยแกล้งหลับตาลง

 


          "..."


          "...ทานากะจัง.."


          เหมือนจะได้ยินเสียงเรียก... แต่อยากอยู่แบบนี้ต่ออีกนิดหง่ะ แกล้งหลับต่อล่ะกัน

          ฟูจิโมโตะซังปัดผมที่ปรกหน้าเรนะออกอย่างแผ่วเบา

          จากนั้นที่ตามมาคือสัมผัสอุ่นๆ นุ่มๆ ที่หน้าผาก

          ...เอ๋?


          "...เรนะ"


          เอ๋!? เมื้อกี้เรียกว่าอะไรนะ หูฝาด!?


          พริบตาต่อมา...ก็รู้สึกถึงสัมผัสอันแผ่วเบาที่ริมฝีปาก

 


          สัมผัสที่อ่อนโยน อ่อนอุ่ม...และอบอุ่น....

          เกือบจะนึกว่าเป็นความฝันแต่ว่า...ลมหายใจที่ปะทะแก้มนั้นมันคือของจริง

 


          เรนะค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสนั้นถอยห่างออกไป สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือใบหน้าของฟูจิโมโตะซัง

          แววตานั้นช่างงดงามแต่ก็ดูเศร้า...


          "ฟูจิโมโตะซัง?"


          ฟูจิโมโตะซังยกปลายนิ้วขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากเรนะอย่างแผ่วเบา


          "เรนะ...มิกิเรียกว่าเรนะแล้วนะ" ฟูจิโมโตะซังยิ้มด้วยแววตาที่มีน้ำตาเอ่อนิดๆ

          "...มิ..................มิกิ..."


          เรนะโอบกอด ฟูจิ....มิกิอย่างแผ่วเบาและเพิ่มน้ำหนักแขนขึ้นเรื่อยๆ จนมันกลายเป็นอ้อมกอดที่แนบแน่น และมิกิก็กอดตอบเช่นกัน....

 


          -- กึ่งๆๆ วี๊~ --


          เสียงรถไฟแล่นเข้ามาและแล่นออกไป... แต่เราสองคนก็ไม่สนใจ...เรนะยังคงกอดมิกิแน่น...

 


          ความรู้สึกที่มีนั่นไม่ใช่แค่ชื่นชมอีกแล้ว...และก็ไม่ใช่ความหลงใหล

          ความรู้สึกนี้.........

          ..........มันคืออะไรนะ......

 


          สัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปากครั้งที่สอง... มีอะไรบางอย่างไหลปน... นั่น...คือน้ำตา......
          แต่นั่นคือน้ำตาของใครกันนะ...ของเรนะ...ของมิกิ....หรือว่า...

          ของเราทั้งคู่...