[S.Fic] Pinku Sora (Miyabi x Saki)

posted on 17 Sep 2009 15:05 by morningmelody in Fiction

Title: Pinku Sora
Author : nokki
Pairing : Miyabi - Saki
Rating : G

Note : เนื่องจากมีอยู่ช่วงนึงได้ทำ Project Request Fiction ขึ้นมา และก็มีคน request ขอคู่นี้ บอกตามตรงว่าตอนแรกจิ้นไม่ออก แต่พอนึกพล็อตได้ก็พอจะเขียนออกมาได้เป็นแบบนี้ (มีแต่คนบอกว่ามิยาบิในฟิคนี้ เหมือนฮัตโตริในเรื่อง Life เลยค่ะ)

--------------------------------------------------------------------

Pinku Sora

เด็กสาวผมสั้นร่างเล็กเดินไปตามโถงทางเดิน
ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนของตนเอง
ตั้งใจไว้ว่าพอเปิดประตูห้องแล้ว
ตำแหน่งสายตาที่มองไปเป็นปกตินั้น
จะมีใครบางคนนั่งอยู่

ครืด...

แต่คราวนี้...กลับไม่มีเงาของคนๆนั้นเลย

"ซากิจัง"

ซากิหันกลับไปหาเพื่อนที่เรียกชื่อ

"ซาโตมิ"
"เพิ่งกลับมาจากประชุมเหรอ กินข้าวหรือยัง"
"อือ...กินแล้วล่ะจ้ะ ว่าแต่...มิยาบิไปไหนเหรอ"

พอซากิเอ่ยชื่อมิยาบิ ซาโตมิก็ทำหน้าแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ภาพของเด็กสาวใบหน้าสวยคม ผมยาวสีดำที่มักถูกรวบไว้สูงปรากฏขึ้น
ร่างนั้นมักจะนั่งอยู่ริมหน้าต่างเป็นประจำ
แล้วมักจะเท้าคาง หันหน้าเหม่อมองออกไปข้างนอกอยู่เสมอ

"ก็คง...จะหายไปแบบเดิมอีกแล้วล่ะมั้ง ซากิจังอย่าไปสนใจเลย"

ซาโตมิพยายามชักชวนให้ซากิอย่าไปข้องเกี่ยวกับมิยาบิ

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะจ๊ะ"

แต่ซากิไม่ได้ใส่ใจในความห่วงใยนั้น
เธอกลับยิ้มแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง จนแม้แต่ซาโตมิก็ห้ามไม่ทัน
เด็กสาวถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"ซากิจังนะ ทำไมถึงชอบไปยุ่งกับนัตสึยากิจังเลยนะ"

.
.
.

ซากิวิ่งขึ้นมาถึงดาดฟ้าโรงเรียน ลมพัดมาแรงจนต้องหลับตา
ก่อนจะปรือตาขึ้นสู้แสงแดดจัดจ้าอีกครั้ง

ไปอยู่ที่ไหนกันนะ...

ซากิเหลียวมองไปโดยรอบ แต่กลับไม่พบใคร
เสียงของนักเรียนดังแว่วมาจากเบื้องล่าง
เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังตรงเหนือประตูดาดฟ้าแล้วยิ้ม
ก่อนจะก้าวเท้าตรงไป แล้วปีนบันไดเหล็กเพื่อขึ้นไปบนหลังคา

ทันทีที่สายตาพ้นขอบปูน ก็เห็นร่างเด็กสาวคนหนึ่ง
กำลังนอนหงายโดยหนุนแขนทั้งสองของตัวเองเอาไว้อยู่
ซากิค่อยๆเดินเบาๆไปหยุดยืนข้างเด็กสาวคนนั้น

"ซากิเหรอ"

เสียงของเธอคนนั้นดังขึ้น ทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท
เพียงเท่านั้นเด็กสาวร่างเล็กก็ยิ้มออกมา
เธอนั่งลงข้างๆ พร้อมๆกับที่อีกฝ่ายลืมตาขึ้น

"รู้ได้ยังไง"
"คนที่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนก็มีแต่เธอไม่ใช่เหรอ"
"ลมเย็นดีเนอะ"
"ใช่มั้ยล่ะ"

เด็กสาวหัวเราะ ซากิมองรอยยิ้มนั้นด้วยความชื่นชม

"นี่...ถ้านอนลงนะ จะเห็นเหมือนกับว่าท้องฟ้ากำลังโอบกอดเราไว้อยู่เลยล่ะ"
"จริงเหรอ"

ซากิถามย้ำอย่างกระตือรือร้น

"อือ!"

พอถูกชักชวนแบบนั้น ซากิเลยนอนลงข้างๆ
เธอนอนหงายแล้วหนุนแขนตัวเองเอาไว้
พอมองไปข้างหน้า ก็เห็นท้องฟ้ากว้างสีครามสดใส
ห้อมล้อมรอบตัวเธอ ราวกับกำลังโอบกอดเธอเอาไว้แน่น

พอหันไปมองเด็กสาวข้างกัน ที่กำลังนอนยิ้มมองท้องฟ้า
ซากิเองก็อดยิ้มกว้างออกมามากกว่าเดิมไม่ได้

นัตสึยากิ มิยาบิ...ชอบที่สุดเลยนะ

.
.
.

สำหรับทุกคนในห้องเรียนแล้วนั้น
มิยาบิ คือ คนที่ไม่มีใครอยากสุงสิงด้วย

ใบหน้าสวยคมที่ติดจะนิ่งเฉยตลอดเวลา กับรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งนัก
ทำให้ถูกมองว่าเป็นเด็กที่เชิดหยิ่งและไม่น่าเสวนาด้วย
อีกทั้งข่าวลือไม่ดีมากมายที่มีกับมิยาบิ
ทั้งทำงานพิเศษเป็นเพื่อนเที่ยวบ้าง หรือคบหากับพวกอันธพาลบ้าง
ก็ยิ่งส่งผลให้มิยาบิเป็นคนที่โดดเดี่ยวมากยิ่งขึ้น

แต่กับซากิ...ไม่เป็นอย่างนั้นเลย

เริ่มต้นเทอมใหม่ของม.ปลายปีหนึ่ง ซากิได้ที่นั่งติดกับมิยาบิ
เด็กสาวร่างเล็กที่เป็นที่รักใคร่ของคนทั่วไป
เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเด็กสาวผมยาวก่อน ตามประสาคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี

"สวัสดี ฉันชื่อชิมิสุ ซากินะ เธอล่ะ"

มิยาบิทำเพียงหันหน้ามามองด้วยหางตา
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเบาๆ จับใจความได้เพียงว่าชื่ออะไรเท่านั้น
ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองข้างนอกหน้าต่างเช่นเดิม

ถึงจะดูเหมือนไม่มีมารยาท แต่ซากิก็ไม่ได้ติดใจอะไร
เธอกลับยิ่งสนใจที่จะทำความรู้จักมิยาบิให้มากยิ่งขึ้น
ทั้งชวนคุยเรื่องต่างๆนานา แต่ดูเหมือนสิ่งที่ได้รับคือการตอบรับสั้นๆเท่านั้น
ถึงอย่างนั้น ซากิก็เชื่อว่ามิยาบิไม่ใช่คนไม่ดีหรอก

จนวันหนึ่ง...ในวันที่ฝนตกหนัก

"ทำไมจู่ๆฝนก็ตกลงมาได้ล่ะ แย่จัง"

ซากิยืนโอดครวญอยู่หน้าตึก
พยากรณ์อากาศบอกว่าท้องฟ้าจะแจ่มใสทั้งวัน
แต่แล้วจู่ๆฝนก็เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ซากิไม่ได้เอาร่มมา อีกทั้งเพิ่งจะเสร็จจากการทำรายงาน
พอจะกลับบ้าน เพื่อนที่พอจะพึ่งพาอาศัยได้ก็ไม่อยู่เสียแล้ว

"ไม่ได้เอาร่มมางั้นเหรอ"

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น พอซากิหันกลับไป
ก็เจอมิยาบิยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอนัก

ถึงจะประหลาดใจนิดหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ

"อือ...ไม่ได้เอามาน่ะสิ ก็พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้ฝนจะไม่ตกนี่นา"
"ดูข่าวช่องไหนน่ะ"
"เห?"

คำถามที่ไม่น่าจะหลุดลอดออกมาจากอีกฝ่าย
ทำเอาซากิขมวดคิ้วด้วยความฉงนทีเดียว

"หมายถึงช่องข่าวที่ดูพยากรณ์อากาศน่ะ"
"อ้อ...ช่องสี่จ้ะ"
"ช่องนั้นเชื่อไม่ได้หรอก บอกว่าท้องฟ้าแจ่มใสทีไร ฝนตกหนักทุกที"

ซากิแอบอมยิ้มออกมา ช่างเป็นตลกหน้าตายจริงๆ

"เอาร่มฉันไปมั้ยล่ะ บ้านฉันอยู่ไม่ไกลเท่าไร"

มิยาบิพูดพร้อมทั้งยื่นร่มพับสีน้ำเงินเข้มมาให้ ซากิมองแล้วยิ้ม

"ถ้าเอาให้ฉัน เธอก็เปียกน่ะสิ ถ้าบ้านเธออยู่ไม่ไกลเท่าไร ก็เดินไปบ้านเธอก่อน แล้วฉันค่อยยืมร่มเธอกลับไปก็ได้ ตกลงมั้ยล่ะ"

ซากิลองเสนอความคิดที่ไม่ต้องให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปียก
มิยาบินิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้า

ร่มในมือถูกกางออกไว้เหนือคนทั้งคู่ ก่อนที่จะเดินเคียงข้างกันไป
สายฝนตกกระหน่ำลงบนร่ม จนเสียงดัง
มีบางส่วนที่สาดกระเซ็นลงบนไหล่บางของทั้งสองด้วย

ซากิลอบมองอีกฝ่ายเป็นระยะ
พอนึกจะหาเรื่องมาพูดคุยก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ใบหน้าสวยคมนั้นไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย
จึงมีเพียงเสียงฝนที่เป็นตัวทำความเงียบและบรรยากาศน่าอึดอัดเพียงเท่านั้น

เมี้ยว~

เสียงลูกแมวที่ดังแผ่วเบา ทำให้สองขาของมิยาบิหยุดกึก
ซากิเองก็พลอยหยุดเดินไปด้วย พร้อมกับเห็นมิยาบิมองไปรอบๆตัว
ก่อนที่สายตานั้นจะหยุดไปที่ตรงจุดทิ้งขยะที่ห่างไปจากทั้งคู่ประมาณสองสามเมตร

"นั่นลูกแมวนี่นา"

ซากิพูดเบาๆ เมื่อมองตามไป
มิยาบิไม่รอช้า ออกเดินไปตรงนั้นทันที

กล่องใส่ส้มที่เห็นได้ดาษดื่นทั่วไปวางอยู่ตรงกองขยะ
มีลูกแมวสีเทาขนยุ่งนอนขดอยู่ในนั้น
มิยาบิยื่นร่มให้ซากิที่รับมาเงียบๆ

จะทำอะไรกันนะ...

แล้วก็ได้คำตอบทันที มิยาบิยื่นมือไปอุ้มลูกแมวตัวนั้นขึ้นมา
เจ้าตัวเล็กตัวสั่นงันงกอยู่ในมือของมิยาบิ
ก่อนจะขดตัวเข้าซุกกับเสื้อนักเรียนของเจ้าของมือ

"นัตสึยากิซังจะเอากลับบ้านเหรอ"

ซากิมองตามเจ้าเหมียวน้อยแล้วถาม
มิยาบิพยักหน้าเงียบๆ เด็กสาวตัวเล็กไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

.
.
.

"งั้นฉันขอยืมร่มกลับไปก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาคืน"

ซากิพูดยิ้มๆ เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านของมิยาบิแล้ว
เจ้าลูกแมวตัวน้อย คงจะอุ่นขึ้นบ้างจึงหลับไปในอ้อมแขนของมิยาบิ

"อืม..."

มิยาบิรับคำสั้นๆ ซากิเลยทำท่าจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยว! ชิมิสุซัง"
"หือ?"
"กลับดีๆนะ"

เสียงอ้อมแอ้มที่ตอบเบาๆ ทำให้ซากิยิ้มออกมา
ก่อนที่จะโบกมือลามิยาบิแล้วเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่พองโต

.
.
.

หลังจากนั้น ซากิก็มักจะถามถึงลูกแมวตัวนั้นเสมอ
และเมื่อได้สังเกตดูดีๆ สีหน้าของมิยาบินั้นจะแจ่มใสขึ้นทุกวัน
แต่คงจะมีแค่ซากิคนเดียวที่ได้เห็น เพราะกับคนอื่นก็ยังคงไม่กล้าเข้าใกล้มิยาบิเช่นเดิม

ด้านที่อ่อนโยนของมิยาบิ มีเพียงซากิเท่านั้นที่รู้จัก
แล้วตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่มิยาบิเริ่มมีรอยยิ้มให้ซากิ
อาจจะพร้อมๆกับที่ร่างเล็กรู้สึกตัวว่าเริ่มชอบอีกฝ่ายเข้าเสียแล้ว

หลังคาประตูดาดฟ้าโรงเรียน คือที่ประจำของมิยาบิ
ในเวลาพักเที่ยง เด็กสาวมักจะมานอนหลับที่นี่เสมอ

"ธรรมชาติไม่เคยโกหกเราเลยเนอะ"

มิยาบิพูดขึ้น ซากิที่นอนอยู่ข้างๆหันมามองด้วยความสงสัย

"หมายความว่ายังไง"
"ก็...ถ้าวันไหนที่ท้องฟ้าอารมณ์ดี ก็จะมีสีฟ้าสดใสแบบนี้ใช่ม๊า แต่ถ้าวันไหนอารมณ์ไม่ดี ก็จะกลายเป็นสีเทาครึ้มๆ แล้วถ้าอยากร้องไห้ ฝนก็คงจะตกลงมาทันทีเลยล่ะ"

จริงสินะ...

ซากิฟังแล้วก็ได้แต่นิ่งอึ้ง
มิยาบิมักจะมีความคิดแบบลึกซึ้งอยู่เสมอ
แต่คนอื่นไม่เคยได้รับรู้ความคิดแบบนี้หรอก

"เหมือนซากิยังไงล่ะ"
"เห?"

ซากิหันหน้าไปมองมิยาบิทันทีที่ถูกพาดพิง
มิยาบิเองก็หันมามองแล้วยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ

"ซากิก็ไม่เคยโกหกฉันไม่ใช่เหรอ เธอน่ะ รู้สึกยังไงก็แสดงออกอย่างนั้นเลย ไม่เคยปิดบังฉันสักครั้ง ต่างจากเพื่อนๆในห้องนะ ฉันรู้ว่าพวกนั้นนะไม่ชอบฉันหรอก แต่ก็ต้องคุยด้วยเพราะความจำเป็น"

ในน้ำเสียงนั้นไม่ได้แฝงความน้อยใจเลยสักนิด
อีกทั้งยังพูดราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาเสียด้วยซ้ำ
หากแต่มันก็ทำให้หัวใจของซากิเต้นระรัวได้

"งั้น...ถ้าฉันเหมือนท้องฟ้า..."

ซากิพูดขึ้นมาลอยๆ มิยาบิหันมาฟังอย่างตั้งใจ

"ท้องฟ้าตอนนี้คงจะมีสีชมพูสินะ"

ซากิพลิกตัวหันกลับมามองมิยาบิที่เบิกตากว้างด้วยความสงสัย

"ก็ฉันชอบเธอน่ะสิ มิยาบิ"

ร่างเล็กหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังเขิน

"บ้า...ท้องฟ้าจะสีชมพูได้ไงกันล่ะ"

พูดพึมพำออกมาเบาๆ ก็พลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกทาง
ซากิยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้น เธอคลานเข่าไปหามิยาบิที่หันหลังให้
ก่อนจะก้มลงจูบเบาๆที่แก้มเนียนที่กำลังแดงก่ำของมิยาบิ

"ดูสิ...ท้องฟ้าเป็นสีชมพูแล้วล่ะ"

มิยาบิอมยิ้ม เมื่อได้ยินซากิพูดแบบนั้น
เธอพลิกตัวกลับมานอนหงาย เพื่อมองหน้าซากิ

"ไหน...ขอดูหน่อยสิ"

ก่อนที่มือเรียวนั้นจะประคองใบหน้าของซากิให้ก้มลงมา
แล้วริมฝีปากนุ่มอุ่นนั้น ก็แนบชิดสนิทกัน...